“It’s funny how sometimes the people we remember the least make the greatest impression on us.”

                                         -Benjamin Button, The Curious Case Of Benjamin Button 

Let the Christmas spirit ring.

It's Christmas Time - Status Quo

"Ο Γυάλινος κόσμος" - "The Glass Menagerie"

   Υπάρχει λόγος που το θεατρικό έργο "Ο Γυάλινος κόσμος' με αγγίζει. Το "γυάλινο θηριοτροφείο", όπως το ονομάζουν στο έργο, οι συζητήσεις... μου είναι όλα γνώριμα. Σαν μνήμες από μια προηγούμενη ζωή. Μια προηγούμενη ζωή που ήμουνα μικρό παιδί και η γιαγιά μου -πριν αρρωστήσει- διατηρούσε μια συλλογή από κρυστάλλινα ζωάκια. Λες και βλέπω ξεθωριασμένη ταινία θυμάμαι την γυάλινη προθήκη με όλων των ειδών σχήματα και χρώματα κρύσταλλα. Το αγαπημένο της ήταν ένα δίχρωμο πάντα.
   Ο αδερφός μου και εγώ συνηθίζαμε να παίζουμε με αυτά τα απογεύματα. Καθόμασταν στο μεγάλο τραπέζι -αυτό της τραπεζαρίας- και η γιαγιά μου, έπειτα από παρακάλια, έβγαζε σιγά σιγά, έναν έναν τους πολύτιμους θησαυρούς της. "Προσέξτε, μη σπάσετε τίποτα" θα έλεγε κάθε φορά -κυρίως σε μένα γιατί στον αδερφό μου έδειχνε τόση εμπιστοσύνη όση και η αδυναμία που του είχε. Και κάθε φορά έπειτα από πολλά ξεφωνητά και παρεμβάσεις της γιαγιάς μου, χωρίζαμε τις κρυστάλλινες μορφές σε δύο στρατούς : του αδερφού μου και τον δικό μου.
   Μια φορά όμως -θες γιατί δεν δίναμε πια τόση σημασία, θες γιατί ήμασταν μικρά παιδιά- ο αδερφός μου έριξε κάτω μια αλεπού. Αυτή η αλεπού είχε μια φουντωτή κρυστάλλινη ουρίτσα που γυρνούσε προς τα μπρός και αγκάλιαζε τα πίσω της πόδια. Πριν καλά καλά η αλεπού ακουμπίσει το πάτωμα, έπεσε στο δωμάτιο σιγή. Σε αυτό το σημείο η μνήμη μου θολώνει. Είναι συνήθεια μου να διαγράφω τις φωνές και τις γκρίνιες και να θυμάμαι μόνο τα ευχάριστα. Η γιαγιά μου φυσικά θύμωσε, φώναξε αλλά στη συνέχεια μαλάκωσε και ησύχασε. Άλλωστε, φταίχτης ήτανε ο αγαπημένος της εγγονός, και πόσο πια να του θυμώσει;
   Η καημένη η αλεπού όμως είχε μείνει στο εντωμεταξύ δίχως ουρά. Τότε θυμάμαι είχα γελάσει σιγάνα καθώς είχα θυμηθεί τον μύθο του Αισώπου με την κολοβή αλεπού. Η γιαγιά μου όμως, αμέσως πήρε το σωληνάριο με τη δυνατή κόλλα και κόλλησε στην κρυστάλλινη αλεπού την ουρά της. Αυτό όμως που δεν είχε προβλέψει η γιαγιά μου ήταν πως η κόλλα μόλις στέγνωνε θα κιτρίνιζε κιόλας. Έτσι, η μέχρι πρότεινος αψεγάδιαστη αλεπού έμεινε με ένα κίτρινο σημάδι να μας θυμίζει ότι αν δεν προσέχουμε, όλα τα όμορφα μπορούν να χαλάσουν, να σπάσουν.
   Με τον καιρό μεγαλώσαμε και σταματήσαμε να ασχολούμαστε με τη συλλογή της γιαγιάς. Είχε αρρωστήσει και εκείνη και μας φαινόταν περίεργο, ξένο, να ανοίγουμε μόνοι μας τη γυάλινη προθήκη χωρίς το άγρυπνο βλέμμα της πάνω μας. Αφότου πέθανε, κανείς δεν την ξανάγγιξε. Με τον αδερφό μου αποφεύγαμε να την ακουμπάμε και έτσι έμεινε με τον καιρό σκονισμένη, κρεμασμένη στον τοίχο της τραπεζαρίας...

Montreux

A streetcar named Desire

“(Blanche)”He was a boy, just a boy, when I was a very young girl. When I was sixteen, I made the discovery—love. All at once and much, much too completely. It was like you suddenly turned a blinding light on something that had always been half in shadow, that’s how it struck the world for me. But I was unlucky. Deluded. There was somethign different about the boy, a nervousness, a softness and tenderness which wasn’t like a man’s, although he wasn’t the least bit effeminate looking—still—that thing was there…He came to me for help. I didn’t know that. I didn’t find out anything till after our marriage when we’d run away and come back and all I knew was I’d failed in him in some mysterious way adn wans’t able to give the help he needed but couldn’t speak of! He was in the quicksands and clutching at me—but I wasn’t holding him out, I was slipping in with him! I didn’t know that. I didn’t know anything except I loved him unendurably but without being ablle to help him or myself. Then I found out. In the worst of all possible ways. By coming suddenly into a room that I though was empty—which wans’t empty, but had two people in it…the boy I had married and an older man who had been his friend for years…”

“Good artists copy. Great artists steal.”

—	Pablo Picasso

Πραγματικά θα μ’ άρεσε να γίνω συγγραφέας.  Δεν λέω θέλω -γιατί θέλω πολλά πράγματα. Ούτε λέω μπορώ -γιατί δεν ξέρω αν μπορώ. Απλά θα μ’ άρεσε να δω κάποια μέρα ένα βιβλίο που θα ξέρω ότι είναι αληθινό και ότι το έχω γράψει εγώ. Θα είναι το δικό μου μυστικό. Και μια μέρα θα το μοιραστώ και με τον υπόλοιπο κόσμο.

"I prefer the mystic clouds of nostalgia to the real thing, to be honest."

I hadn’t realised how much I had missed summer. And not just any summer but summer in Greece. It’s as if all things look different under the strong summer sun. And the way the sea shines in the morning, like a lost diamond waiting to be found. It’s as if something is calling you to touch the crystal clear waters and slowly dive in.

“She was a girl who knew how to be happy even when she was sad. And that’s important.”

“You expected to be sad in the fall. Part of you died each year when the leaves fell from the trees and their branches were bare against the wind and the cold, wintery light. But you knew there would always be the spring, as you knew the river would flow again after it was frozen. When the cold rains kept on and killed the spring, it was as though a young person died for no reason.”
—Ernest Hemingway, A Moveable Feast

 She realised there were parts of her she didn’t even know they existed. Skills she didn’t even know she had. And that thought made her happy.

“THERE WAS MUSIC FROM MY NEIGHBOUR’S HOUSE THROUGH THE SUMMER NIGHTS. IN HIS BLUE GARDENS MEN AND GIRLS CAME AND WENT LIKE MONTHS AMONG THE WHISPERINGS AND THE CHAMPAGNE AND THE STARS."

—	F. SCOTT FITZGERALD

“It is a curious thought, but it is only when you see people looking ridiculous that you realize just how much you love them. ” 
― Agatha Christie

"Listen to the blues they're playing, listen to what the blues are saying. "

  Once upon a night, she woke up laughing. She had such a happy, sweet, sweet dream! Everything was right, everything was how it should be… And she was so relaxed and carefree! And she laughed, she laughed so hard tears started streaming down her face. Happy tears. And then the sound of her laughter woke her up and she opened her eyes laughing loudly for a reason she couldn’t even remember…

Είσαι με τους φίλους σου και σήμερα διασκέδασες. Είδες μουσεία και μια ξένη πόλη, γνώρισες κόσμο από διαφορετικές χώρες, γέλασες και χόρεψες. Και τώρα είσαι στο μετρό με τους φίλους σου και γυρνάς πίσω. Είναι το πρώτο πρωινό μετρό το οποίο φτάνει μέχρι την φοιτητική εστία που μένετε. Μέσα είναι γεμάτο από νέα παιδια -φοιτητές. Κλείνεις τα μάτια και ακούς ένα σωρό διαφορετικές γλώσσες γύρω σου. Ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρωσικά, γαλλικα.. Τα ξανανοίγεις μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις πόσο κουρασμένη είσαι. Κλείνεις ξανα μήπως κοιμηθείς τα υπόλοιπα 20 λεπτα που απομένουν. Όμως καθώς τα κλείνεις, όλο αυτό το σκοτάδι αρχίζει και γυρίζει γύρω σου, το πάνω γίνεται κάτω και το αριστερά δεξιά… Τα ξανανοίγεις και είσαι καλά. Αλλά δεν μπορείς να κρατήσεις ανοιχτά τα μάτια σου! Δίπλα, η παρέα σου γελάει δυνατά. Τους κοιτάς, κοιτάς τον άλλο κόσμο γύρω σου, ακούς τους διαφορετικούς κόσμους που υπάρχουν και χαμογελάς.

"I was born with music inside me. Music was one of my parts. Like my ribs, my kidneys, my liver, my heart. Like my blood. It was a force already within me when I arrived on the scene. It was a necessity for me-like food or water."

   Music has always been on my side. When I was on first grade and the only child listening to Mozart in my classroom. When I grew up and I was all about punk. When I discovered Rock ‘n’ Roll. When I needed to calm down. When I just wanted to dance. When I just wanted to sing terribly loud and out of tune with my friends. When I was feeling alone. When I was crying and needed to fall asleep. When I wanted an excuse for not making small talk. When I was angry. When I was laughing my heart out. Always. And thats why I’ll always be on her side too.

I love the mixed feeling you have when returning from holidays. You come home and sit down, unpack your bags while in your head you replay those last few days. What you enjoyed most, what could have happened but didn’t, what made you upset (because there’s always something).  And in the end you say : “Yes, it was a marvelous week, I had a great time and I will always remember it.”